Θυμαμαι πριν εξι χρονια που ειχε γενεθλεια η αδερφη μου…Ειχα ξεκινισει για τα κοντινα ΚΟΥ-ΚΟΥ…
Τις ειχα παρει δωρο ενα αρκουδακι -ο θεος να το κανει 2 μετρα αρκουδος ητανε…-και το ειχα ακριβοπληρωσει 15.000 δρχ τι να κανω αφου το ηθελε…
Διαφωρετικα αν ηταν δικια μου η επιλογη θα τις επερνα ενα νυχοκοπτη μιας και μεγαλωνε τα νυχια της και της ελεγα για πλακα οτι ξεμεινε απο νυχοκοπτη…
ειμουν μικρο παιδακι τοτε και τα εβρισκα ολα αστεια…
το ποιο αστειο πραγμα που ειχα βιωσει τοτε ηταν οταν η αδερφη μου πηγε να το παιξει νοικοκυρα και επλυνε την κουρτινα του σαλονιου…
την εβαλε στην ιδια θερμοκρασια με τα ρουχα και μετα τσαλακωθηκε και μαζεψε…
Θυμαμαι-3 χρονια πισω απο τα παραπανω περιστατικα- και την γκομενα του πατερα μου 23αρα και ο πατερας μου τοτε 46αρης…καλο γκομενακι αλλα βουρλο…
Ελεγε και κατι ατακες…τα νευρα μου τα χαπια μου και ενα ταξι να φυγω…Η οταν γυρνουσα απο το σχολειο και εκεινη απο την σχολη και συναντιομασταν μου ελεγε…
Καλως τηνα την περδικα που περπατα λεβεντηκα…
και τοτε εγω τα επαιρνα…ακου εκει περδικα…
Με αυτην ειχαμε4 παει και τριημερο και για μπαρμπεκιου ηταν η ξακουστη Θεολογια…Αμφιβαλω αν υπαρχει ποιο μεγαλο βουρλο στον κοσμο
Αστροπελεκι την φωναζε ο πατερας μου…
ουφ κουραστηκα…τωρα λεω να την κανω σιγα σιγα βελαζοντας…
σας προσκαλω να παιξετε με τις επομενες λεξεις
“Αγελαδα,καλυβα,ντουλαπα,αερας,μαυριζω,αναρχικα,φαντασια”
Προσκαλω…
την Μαρια… hhtp://redballad.blogspot.com
Tον Στεφανο… hhtp://kalesma.blogspot.com
Toν Χαμενο… hhtp://xamenos.wordpress.com

Θελει στυλ για να εισαι παλιανθρωπος…
Θελει να εισαι ακακος να μην εχεις ορια να μην υπακους σε δυναμεις…
Μια απολογια δεν μπορει να βοηθησει…
Σκεφτομαι πως τελικα δεν μου αξιζει ο τιτλος αυτος…
Αλλα υποσχομαι οτι θα δουλεψω πολυ για να τον αποκτησω.
Και οπως αρμωζει στους παλιανθρωπους να ειναι καταπιεσμενοι,
να εχουν σημαδια στο σωμα τους, να μη μισουν κανενα…
Ετσι να γινω και γω παλιανθρωπος…
Δηλαδη παλιος ανθρωπος,παλια καραβανα,παλια πουτανα…παλιοκουφαλα…
Βασανισμενος και απομονομενος απο ολους…
Οταν θα ερθει αυτη η ωρα θα φωναξω δυνατα…
“Και τωρα κλαστε μου τον πουτσο” ειμαι παλιανθρωπος…
Δεν με αγγιζετε

Σε ποιά πιστέυω τώρα πια να αναλώνεσαι ?
αφου στου δρόμου τη γωνιά σου ξεψυχάνε
Σε πιο πεδίο το εγώ σου να να ορθώνεται?
ηγετικά και αλφαδιασμένα σε κοιτάνε

Σε πιο αντίο που χες πει δεν ξαναγύρισες?
μες το κεφάλι σου γυρνάν τα περασμένα
Τη λογική σου έκανες λάθος που ξεπάστρεψες
το ακαταλόγιστο σε χτύπαγε στη φτερνα

Πια αγκαλιά απ’τα σκουπίδια περισύλλεξες?
πια μεθυσμένη αναπνόη εκει σε ξαναστέλνει?
Να που κατάντησες να φτύνεις οσα ζήλεψες
η πάροδο σου στους υπόνομους ξεσέρνει

Πόσες αλήθειες τωρα μείνανε στις πλάτες σου
κατηγορείς ολα αυτα που δε σ’ανήκουν
Πόσες καβάτζες σου χαρήσαν οι αγάπες σου?
γιατί οι πόθοι σου σε σένα δεν ενδίδουν?

Πόσα παράξενα τοπία σε τυλήξανε?
καρικατούρα στο μηδέν και συ την πνίγεις
Οι αναμνήσεις της στιγμής που σε αφήσανε
πάλι στον τρόμο του μετα να καταλήγεις

τα σέβη μου

Αντίο

Είναι η αλήθεια που την δύναμη μου παίρνει?
δεν ειναι το ψέμα που μου εδωσε ζωη…
Ο καιρός με κάνει να αγαπάω τη μέθη
εθισμός του πάθους μου με ακολουθεί

Είναι η αγρύπνια που με κάνει αλλο…
είναι η μορφή σου που με φερνει εδω
Μου κουνάς τα χερια και πως να σε φτάσω
μου αφήνεις ίχνη και τα ακολουθω…

Θανατος που περιμενες για να σου σιγονταρει
στα ονειρα σου να σε βρει μαζι του να σε παρει
Διχασε την ουσια σου να βγεις παροπλισμενος
υπαρξεις να χεις αρκετες να τις κοιτας με μενος

Ζωη που γεμισε ουλες το αδειο σου το σωμα
ζωη που ξεσκισε το χθες και σε εριξε σε κωμα
Ζωη που φυλακιστηκες και αυτοι τωρα σε καινε
σε αποκαλεσαν μικρη για να χουνε να λενε

Ζωη που εγινες κοινη τη βγαζεις στα μπουρδελα
μες την καζουρα των αμνων που σου φωναζουν ελα
Ζωη πηγες και κρυφτηκες στο καλεσμα της φυσης
και τωρα βιομηχανικα σου μεταφερουν κρισεις

Ζωη που ξεθαψες αργα τα χιλια προσωπα σου…
στιγματα ανεξιτηλα οριζουν την τροχια σου

Βρες τη φλογα που σου φερνει τους κρυμμενους σου σωρους
οι ανασες σου να καινε τους μοιραιους σου καημους
Με το πληρωμα του χρονου γορδειους να χεις δεσμους
η ψυχη σου να δικαζει τους χαμενους σου καιρους

Παιξε παλι τα παιχνιδια με τους ορους που μπορεις
χαλασε τους τη σκακιερα και το δικαιο θα το βρεις

Παιχνιδιαρη εαυτε μου να ακολουθεις το νου
η ψυχη ειναι μαζι σου στο ταξιδι του κενου
Παιχνιδιαρη εαυτε μου μες το τζογο της ζωης
πονταρε στον εαυτο σου μηπως ετσι και σωθεις