Παλιάνθρωπος

16 04 2007

Παλιάνθρωπος





Παιχνίδι…

24 03 2007

Να μαστε (-:
Δεν ειναι κακο να παιξουμε λιγο?

με τις λεξεις : Αρκουδάκι, Νυχοκόπτης, Κουρτίνα, Πέρδικα, Μπάρμπεκιου, Βελάζω προκαλώ…
Εφτιαξα την παρακατω Ιστορια…

Θυμαμαι πριν εξι χρονια που ειχε γενεθλεια η αδερφη μου…Ειχα ξεκινισει για τα κοντινα ΚΟΥ-ΚΟΥ…
Τις ειχα παρει δωρο ενα αρκουδακι -ο θεος να το κανει 2 μετρα αρκουδος ητανε…-και το ειχα ακριβοπληρωσει 15.000 δρχ τι να κανω αφου το ηθελε…
Διαφωρετικα αν ηταν δικια μου η επιλογη θα τις επερνα ενα νυχοκοπτη μιας και μεγαλωνε τα νυχια της και της ελεγα για πλακα οτι ξεμεινε απο νυχοκοπτη…
ειμουν μικρο παιδακι τοτε και τα εβρισκα ολα αστεια…
το ποιο αστειο πραγμα που ειχα βιωσει τοτε ηταν οταν η αδερφη μου πηγε να το παιξει νοικοκυρα και επλυνε την κουρτινα του σαλονιου…
την εβαλε στην ιδια θερμοκρασια με τα ρουχα και μετα τσαλακωθηκε και μαζεψε…
Θυμαμαι-3 χρονια πισω απο τα παραπανω περιστατικα- και την γκομενα του πατερα μου 23αρα και ο πατερας μου τοτε 46αρης…καλο γκομενακι αλλα βουρλο…
Ελεγε και κατι ατακες…τα νευρα μου τα χαπια μου και ενα ταξι να φυγω…Η οταν γυρνουσα απο το σχολειο και εκεινη απο την σχολη και συναντιομασταν μου ελεγε…
Καλως τηνα την περδικα που περπατα λεβεντηκα…
και τοτε εγω τα επαιρνα…ακου εκει περδικα…
Με αυτην ειχαμε4 παει και τριημερο και για μπαρμπεκιου ηταν η ξακουστη Θεολογια…Αμφιβαλω αν υπαρχει ποιο μεγαλο βουρλο στον κοσμο 🙂
Αστροπελεκι την φωναζε ο πατερας μου…
ουφ κουραστηκα…τωρα λεω να την κανω σιγα σιγα βελαζοντας…
σας προσκαλω να παιξετε με τις επομενες λεξεις
“Αγελαδα,καλυβα,ντουλαπα,αερας,μαυριζω,αναρχικα,φαντασια”
Προσκαλω…
την Μαρια… hhtp://redballad.blogspot.com
Tον Στεφανο… hhtp://kalesma.blogspot.com
Toν Χαμενο… hhtp://xamenos.wordpress.com





Ειμαι παλιανθρωπος

20 03 2007

Ειμαι παλιανθρωπος

Θελει στυλ για να εισαι παλιανθρωπος…
Θελει να εισαι ακακος να μην εχεις ορια να μην υπακους σε δυναμεις…
Μια απολογια δεν μπορει να βοηθησει…
Σκεφτομαι πως τελικα δεν μου αξιζει ο τιτλος αυτος…
Αλλα υποσχομαι οτι θα δουλεψω πολυ για να τον αποκτησω.
Και οπως αρμωζει στους παλιανθρωπους να ειναι καταπιεσμενοι,
να εχουν σημαδια στο σωμα τους, να μη μισουν κανενα…
Ετσι να γινω και γω παλιανθρωπος…
Δηλαδη παλιος ανθρωπος,παλια καραβανα,παλια πουτανα…παλιοκουφαλα…
Βασανισμενος και απομονομενος απο ολους…
Οταν θα ερθει αυτη η ωρα θα φωναξω δυνατα…
“Και τωρα κλαστε μου τον πουτσο” ειμαι παλιανθρωπος…
Δεν με αγγιζετε





Καθαρά Δευτέρα

20 02 2007

Μια μέρα σαν τη σημερινή που είναι και αργία
βγάζω όλα τα δολοφονικά μου ένστικα!!!
Περνάω απο πλατίες και βλέπω τον κόσμο να γιορτάζει να χωρευει και να διασκεδάζει.σκέφτομαι : άκου μέσα σου,βίωσε την παρακμή…αυτος ειναι ο κόσμος τους
μη το επιχειρείς…ΦΥΓΕ…
Αργίες,δρόμοι,δημοσιογράφοι…δρόμοι,ματιές,πόνος…
δημοσιογράφοι,κακομηριά,απάτη… και έτσι συνέχισε…
συνειρμικά όπως σκέφτεσαι…
μη γιορτάσεις αυτη τη ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ





Δίχως ουσία

20 02 2007

Tι να χεις πλέον και με ποιόν να το μοιράζεσαι?
δώρα λειψά που τα γκρεμίζει ένα χάδι
Σε ποιά θεμέλια τη ζωή σου να φαντάζεσαι?
αφου τα θέλω σου τα βάλαν στο σημάδι

Σε ποιά πιστέυω τώρα πια να αναλώνεσαι ?
αφου στου δρόμου τη γωνιά σου ξεψυχάνε
Σε πιο πεδίο το εγώ σου να να ορθώνεται?
ηγετικά και αλφαδιασμένα σε κοιτάνε

Σε πιο αντίο που χες πει δεν ξαναγύρισες?
μες το κεφάλι σου γυρνάν τα περασμένα
Τη λογική σου έκανες λάθος που ξεπάστρεψες
το ακαταλόγιστο σε χτύπαγε στη φτερνα

Πια αγκαλιά απ’τα σκουπίδια περισύλλεξες?
πια μεθυσμένη αναπνόη εκει σε ξαναστέλνει?
Να που κατάντησες να φτύνεις οσα ζήλεψες
η πάροδο σου στους υπόνομους ξεσέρνει

Πόσες αλήθειες τωρα μείνανε στις πλάτες σου
κατηγορείς ολα αυτα που δε σ’ανήκουν
Πόσες καβάτζες σου χαρήσαν οι αγάπες σου?
γιατί οι πόθοι σου σε σένα δεν ενδίδουν?

Πόσα παράξενα τοπία σε τυλήξανε?
καρικατούρα στο μηδέν και συ την πνίγεις
Οι αναμνήσεις της στιγμής που σε αφήσανε
πάλι στον τρόμο του μετα να καταλήγεις





Τελικά είναι μικρή η ζωή?

20 02 2007

Προχωρούσα χέρι-χέρι με τον θάνατο μου και εκεί που λέω οτι πέθανα
μου την σκάει…φευγει…και μένω με την απορία…Τελικά είναι μικρή η ζωή?
και ξαφνικά τον βλέπω να γυρνάει και να μου απαντά σχεδον θυμωμένα…
Οχι!!! δεν ειναι Η ΖΩΗ μικρη…
Ο άνθρωπος είναι μικρός και μικρά πορέυεται…
αυτο ηταν…απο τότε με πήρε μαζι του
σας μιλάω λοιπόν απ’τον παράδεισο…

τα σέβη μου





Μια αλλιώτικη ιστορία

20 02 2007

Kάπως ετσι άρχησε η ιστορία…
ενα σύννεφο που γίνεται αέρας και μετά εξατμίζεται…
ήρθα λοιπόν προσδοκόντας ενα καλύτερο…???
γενικα το καλύτερο…αυτη ήταν η αρχή…
έμαθα τον κόσμο όπως μου τον δείξανε και άρχησα να περιπλανιέμαι ψάχνοντας λόγο ύπαρξης…
κάπου εδω ήταν το τέλος μιας αρχής…σαν τις εκθέσεις του δημοτικού:πρόλογος κυρίως θέμα επίλογος…
το κυρίως θεμα στην πορεία μου ήταν η ουσία…η κυκλοφορία μιας κυλίδας αίματος στην απέραντη φλέβα του παγερού κόσμου…
μετά με πειρε η κάτω βόλτα έφτασα στην αρχή του τέλους…
άρχησα να βγάζω σημάδια και ρυτήδες.αρρώστια και κόπωση…
τώρα ειμαι πλέον στο τέλος…πάνω στο κουφάρι μου έχουν παίξει οι καιροί σκοτεινά παιχνίδια τους…έχω συλλέξει εμπειρίες,αναμνήσεις,χαρές και λύπες…έχω πίσω μου μια ζωή…έχω μπροστά μου την αρχή και το τέλος…
τα ενδιάμεσα σας τα χαρίζω…όσοι πονέσατε ίσως βοηθηθείτε…τα υπόλοιπα θα τα πούμε όταν θα ξαναρχίσουμε το ταξίδι…
φέυγω τώρα και ίσως επιστρέψω

Αντίο